Restauracja Fratelli

Recenzja

Pisze o nas Leszek Półka w "Gazecie Wyborczej"

...We Fratelli też jest cool, a raczej bene. Tylko niezwykle ciasno i - chcąc nie chcąc - często trzeba szukać miejsca na stolikowym rondzie Auchan, co zresztą ma tę zaletę, że docieramy do społeczeństwa obywatelskiego, czyli wzajemnych duserów, zapatrzeń i wyrażania opinii przez uśmiechniętych, acz obcych sobie. Mnie menu ułożyli biesiadnicy ze stolika obok, którzy - przysięgali - w każdy weekend przyjeżdżają to na crepes, czyli naleśniki nadziewane polędwiczkami z kurczęcia.
Przestrzeń hipermarketu jest dość nieludzka w skali. Mimo to podobna do Restauramy sekwencja restauracyjek i fast foodów wygląda nienajgorzej. Tonie w zieleni i lśni kolorami szyldów. I zapachy - od strony Leroya niezłe. Fratelli, czyli po polsku Bracia tkwią w dziupli między Samymi Swoimi a Sphinxem. Lokal maluteńki, ale w stylu włoskich portowych knajpek - pomalowane jasną farbą drewniane krzesełka, gołe blaty kilku stolików, kamienie i drewno na niebieskiej ścianie udają kuchnię rustykalną. W dziupli jest w miarę intymnie, na zewnątrz - z konieczności - mniej. Można także przysiąść na barowych krzesełkach, gdy ktoś lubi ploteczki.
Ludzie w środku bardzo mili. Jeden z fratellich pilnuje kasy, drugi dogląda okolicy. O każdej potrawie można pogadać i każda robiona jest od ręki przez młodziutkich kucharzy na widoku. Panny podające jedzenie w strojach prywatnych - miłe i urocze. Karta jak na bar restauracyjny dość obfita. Trochę utytłana palcami poprzedników, ale to szczegół. Wielką zaletą kuchni jest gotowanie live - można dyskutować o doborze przypraw, ale macie pewność, że warzywa do zup nie są z puszek ni ersatzów. To miłe.
Wybrałem na antipasta crepes, lecz z krewetkami (14,90 zł) w sosie pikantnym. Talerz okazał się obiektem kosmicznym. Naleśniki - jak dla czwórki do brydża, giganty. Ładnie wyglądały otulone paprykowym wianuszkiem i oblane świetnym sosem o wyraźnych nutach curry. Farsz krewetkowy okazał się słodkawy, bardzo przyjemny. Słodycz morskich potworków świetnie składała się ze słodyczą grzybów i warzyw oraz delikatnością żółtego sera, który łączył farsz. I była sycąca. Niestety Fratelli nie podają win - nawet do zimnego Lecha (3,50 zł) niemal wyrafinowana.
Bardzo domowo smakowała zupa fasolowa (5 zł) w białej miseczce. Wywar półprzejrzysty, niemal rosołowy, warzywa all'dente, fasolka figlarnie spękana z gorąca, ładna chmurka świeżego koperku na delikatnych okach tłuszczu. I znów rozmiar XXL - nie do przejedzenia solo.
Clou programu były polędwiczki drobiowe z grilla w sosie miodowo-musztardowym do frytek i trzech surówek (13,90 zł). Talerz podługowaty, polędwiczek wiele, ślicznie zeszklone pikantnym od musztardy miodem. Mięso wspaniale kruche, uległe, przyjemnie drażniące jęzor smakami ognia. Frytki bardzo przyzwoite. Surówki - zwłaszcza buraczki - taktownie doprawione.
Na deser wziąłem sałatkę z tuńczykiem (8,50 zl). Starannie skrojone liście lodowej sałaty, kukurydza, cząstki tuńczyka, sos jogurtowy, pachnąca świeżością pietruszka, ogórki ze skórką, pomidory w talarkach. Sporo dobrych wrażeń optycznych, bo całość ładnie kolorowa, i zmysłowych, bo ta pachnąca świeżość robi wrażenie na języku.
Można by jeszcze i jeszcze, bo karmią tu przyjemnie. A choć kuchnia Fratellich nie jest nadzwyczajnie tania, to spodobała mi się nieobecność potraw warzonych na głębokim tłuszczu i sporo wrażliwości kucharzy na kolory. To w barach restauracyjnych coś wyjątkowego. Żeby nie tylko jeść, lecz ładnie jeść. Gdyby jeszcze kawałek obrusa na stole.

Leszek Pułka jadł w... "Gazeta Wyborcza" 21.04.2005